Journal Menu
Submit Manuscript via ScholarOne

Eurasian Journal of Anthropology
Volume 6, Issue 2 (December 2015), pp. 65-80

DOI: 10.12973/ejanth.2014.00046a

Downloaded 460 times.

Research Article

Published online on Jun 01, 2016

How to reference this article?

 

Paternalistic model of child: a comparison between late Ottoman society and early Republic of Turkey

Kemal İnal

Abstract

Ideal child model of the late Ottoman Empire and the early Republic of Turkey is largely the same and based on the paternalistic notion of decency, terbiye. In this article, it is argued why and how this ideal model of child is reproduced from late Ottoman society to the early Republic of Turkey. The thesis is that terbiye as an old tradition aimed at growing children at home and educating them in schools for survival of the social order based on trilateral power of God, Sultan/President, and Father- is one of the political, religious and educational heritages inherited from Ottomans to modern Turkey. But while terbiye in Ottomans is heavily regarded and practiced in Islamic conception of formal and informal training, modern Turkey’s understanding of terbiye was founded on Turkish nationalism having a laique feature formulated in secular patterns. Although there are some continuities and discontinuities about terbiye in two periods, the decisive power of both governments was directed to reproduce the social order by placing the children into paternalistic place of society which shows that paternalistic relations are against the democracy for children in terms of self-determination on their acts and speech since the child has no right to determine his/her life both in present and future in terms of paternalist conception of society, government and education. The method of the study is based on the review and survey of the literature related to speeches by important official founders and some writings of key ideological and political Turkish figures.

Keywords: Paternalism, ideal Turkish child, terbiye, terbiyeli çocuk, Ottoman society, Republic of Turkey


References
  1. Abdülaziz Bey. (2000) Osmanlı âdet, merasim ve tabirler. In: Arısan K, Arısan DG (editors). İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay., 2. Basım.
  2. Akın Y. (2004) Gürbüz ve yavuz evlatlar: erken cumhuriyette beden terbiyesi ve spor. İstanbul: İletişim Yay.
  3. Ateş SY. (2012) Asker evlatlar yetiştirmek: II. meşrutiyet döneminde beden terbiyesi, askeri talim ve paramiliter gençlik örgütleri. İstanbul: İletişim Yay.
  4. Başgöz İ. (1995) Türkiye’nin eğitim çıkmazı ve Atatürk. Ankara: TC Kültür Bakanlığı Başvuru Kitapları, Başbakanlık Basımevi.
  5. Belge M. (2011) Militarist modernleşme: Almanya, Japonya ve Türkiye. İstanbul: İletişim Yay.
  6. Canan İ. (2001) Allah’ın çocuklara bahşettiği haklar. İstanbul: Timaş Yay.
  7. Cunningham H. (1995) Children and childhood in western society since 1500. London and New York: Longman.
  8. Danton G. Sur L’instruction Publique. Available from: http://www.munseys.com/diskone/ 7dscsdex.htm?http://www.munseys.com/diskone/7dscscon.htm. Retrieved on: 2nd December 2012.
  9. Doğan İ. (2001) Osmanlı ailesi-sosyolojik bir yaklaşım. Ankara: Yeni Türkiye Yay.
  10. Durkheim E. (1956) Education and sociology. Fox SD (translator). New York: Free Press.
  11. Dwyer JG. (2012) ‘Parents’ self-determination and children's custody: a new analytical framework for state structuring of children’s family life. Faculty Publications 1281. Available from: http://scholarship.law.wm.edu/facpubs/1281. Retrieved on: 29th April 2016.
  12. Erasmus D. (2000) Bir Hıristiyan prensin eğitimi. In: Göbekçin T (translator). Ankara: Öteki Yay.
  13. Ergenç Ö. (1997) Osmanlı klasik döneminin ideal insan tipi ve bu dönemde çocuğun kültürel gelişimini etkileyen etkenler üzerine düşünceler. In: Onur B (editor). Çocuk kültürü: I. Ulusal Çocuk Kültürü Kongresi Bildirileri. Ankara: Ankara Üniversitesi Çocuk Kültürü Araştırma ve Uygulama Merkezi Yay., 97-104.
  14. Fortna BC. (2005) Mekteb-i hümayun: Osmanlı İmparatorluğu’nun son döneminde İslam, devlet ve eğitim. İstanbul: İletişim Yay.
  15. Franklin B. (1993) Çocukların politik hakları. In: Türker A (translator). Çocuk Hakları. İstanbul: Ayrıntı Yay., 36-67.
  16. Genelkurmay Başkanlığı. (1984) Atatürkçülük-Atatürkçü düşünce sistemi. İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  17. Genelkurmay Başkanlığı. (1988) Atatürkçülük-Atatürk’ün görüş ve direktifleri. İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  18. Gökalp Z. (1987) Türkçülüğün esasları. İstanbul: İnkılâp Kitabevi 3.
  19. Gökalp Z. (1997) Terbiyenin sosyal ve kültürel temelleri-I. Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı yayınları.
  20. Holt J. (2000) Çocukluktan kaçış. In: Yılancı S, Aksoy C (translators). İstanbul: Beyaz Yay.
  21. İnal K. (2007) Modernizm ve çocuk. Geleneksel, modern ve postmodern çocukluk imgeleri. Ankara: Sobil Yay.
  22. İnal K. (2014) Çocuk ve demokrasi. İstanbul: Ayrıntı Yay.
  23. İnan A. (1991) Düşünceleriyle Atatürk. In: Parmaksızoğlu İ (editor). Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Türk Tarih Kurumu Yay.
  24. Kafadar O. (1997) Türk eğitim düşüncesinde batılılaşma. Ankara: Vadi Yay.
  25. Kaplan İ. (1999) Türkiye’de milli eğitim ideolojisi. Ankara: İletişim Yay.
  26. Karabekir K. (2015) Çocuk davamız. İstanbul: YKY.
  27. Locke J. (2003) Eğitim üzerine düşünceler. In: Zengin H (translator). İstanbul: Morpa Kültür Yayınları.
  28. New World Encyclopedia. Paternalism. Available from: http://www.newworldencyclopedia. org/entry/Paternalism. Retrieved on: 24th April 2016.
  29. Onur B. (2005) Türkiye’de çocukluğun tarihi. Ankara: İmge Kitabevi.
  30. Onur B. (2007) Çocuk, tarih ve toplum. Ankara: İmge Kitabevi.
  31. Ortaylı İ. (2000) Osmanlı toplumunda aile. İstanbul: Pan Yay.
  32. Osmanlıca Türkçe Sözlük. (1990) Ankara: Bilgi Yay., 5. Baskı.
  33. Öztan GG. (2011) Türkiye’de çocukluğun politik inşası. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yay.
  34. Platon. (2011) Devlet. In: Hasan İ (editor). Ankara: Alter Yay.
  35. Rousseau JJ. (2011) Emile ya da eğitim üzerine. In. Avunç Y (translator). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür yayınları.
  36. Somel SA. (2010) Osmanlı’da eğitimin modernleşmesi (1839-1908): İslamlaşma, otokrasi ve disiplin. In: Yener O (translator). İstanbul: İletişim Yay.
  37. Sönmez C. (2004) Atatürk’te çocuk sevgisi. Ankara: Atatürk Araştırma Merkezi.
  38. Stanford Encyclopedia of Philosophy. (2002) Paternalism. Available from: http://plato. stanford.edu/entries/paternalism/. Retrieved on: 31st March 2016.
  39. Thomä D. (2011) Babalar: modern bir kahramanlık hikâyesi. In: Doğan F (translator). İstanbul: İletişim Yay.
  40. Thomas M, Buckmaster L. (2010–2011) Paternalism in social policy when is it justifiable. Social Policy Section 8. Available from: http://www.aph.gov.au/About_Parliament/ Parliamen-tary_Departments/Parliamentary_Library/pubs/rp/rp1011/11rp08. Retrieved on: 31st March 2016.
  41. Üstel F. (2004) Makbul vatandaş‘ın peşinde: II. Meşrutiyet’ten bugüne vatandaşlık eğitimi. İstanbul: İletişim Yay.
  42. Yazır EMH. (2006) Kur’an-ı kerim meali. İstanbul.
  43. Yücel HA. (2011) İyi vatandaş iyi insan. İstanbul: İş Bankası Yay., 5. Baskı.